Tromos.gr

  Ήταν η μέρα του Επιταφίου, και ο κόσμος δεν έμοιαζε απλώς ήσυχος αλλά άδειος από κάτι που δεν μπορούσε να ονομαστεί εύκολα, σαν να είχε αποσυρθεί η ίδια η παρουσία του Θεού από τον αέρα, αφήνοντας πίσω μια ψυχρή, λεπτή αγωνία που απλωνόταν σε δρόμους, σπίτια και ψυχές, και οι άνθρωποι περπατούσαν με σκυμμένα κεφάλια κρατώντας κεριά που έτρεμαν όχι μόνο από τον άνεμο αλλά από κάτι βαθύτερο, μια αόρατη πίεση που τους παρακολουθούσε χωρίς να φαίνεται. Ο Χριστός είχε πεθάνει, και αυτή η στιγμή δεν ήταν μόνο πένθος αλλά ένα άνοιγμα, ένα ρήγμα στον κόσμο, σαν να είχε χαθεί η ισορροπία που κρατούσε το σκοτάδι δεμένο μακριά από την επιφάνεια των ζωντανών. Και τότε άρχισαν να κινούνται. Όχι με θόρυβο, όχι με κραυγές, αλλά με μια ύπουλη, σχεδόν ανεπαίσθητη παρουσία, οι δαίμονες πέρασαν ανάμεσα από τις σκιές και βγήκαν στον κόσμο, όχι σαν εισβολείς αλλά σαν κάτι που περίμενε αυτή ακριβώς τη στιγμή για να αναπνεύσει ξανά ελεύθερα. Δεν φοβούνταν, γιατί δεν υπήρχε τίποτα να τους συγκρατεί, τίπ...

  κανείς δεν ήξερε πόσες ζωές είχε ζήσει, ούτε πόσες φορές είχε πεθάνει, μόνο ότι η παρουσία της στο δάσος δεν ήταν κάτι καινούργιο αλλά κάτι που υπήρχε πριν ακόμα τα χωριά πάρουν τα ονόματά τους, και κάθε φορά που κάποιος την έβλεπε, ένιωθε πως δεν στεκόταν μπροστά σε έναν άνθρωπο αλλά μπροστά σε κάτι που είχε μάθει να φορά ανθρώπινο σώμα για να κινείται ανάμεσά τους χωρίς να ανήκει τη νύχτα περπατούσε στα νεκροταφεία σαν να ήταν το φυσικό της σπίτι, το χώμα άνοιγε κάτω από τα δάχτυλά της χωρίς αντίσταση, και με υπομονή έβγαζε οστά και κρανία, τα καθάριζε με τελετουργική ακρίβεια και τα κρατούσε σαν ιερά αντικείμενα, γιατί για εκείνη οι νεκροί δεν ήταν παρελθόν αλλά φωνές που δεν είχαν σταματήσει ποτέ να μιλούν, και κάθε κόκαλο ήταν μια πύλη που περίμενε να ανοιχτεί στο σπίτι της, βαθιά μέσα στο δάσος, οι τοίχοι δεν φαίνονταν σχεδόν καθόλου, καλυμμένοι από σύμβολα, αίμα και σκιές που κινούνταν ανεξάρτητα από το φως, και παντού υπήρχαν κρανία τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο που να σχη...

κανείς στο πρώτο χωριό δεν θυμόταν πότε εμφανίστηκε, μόνο ότι ήρθε ένα βράδυ χωρίς άνεμο, τότε που τα σκυλιά δεν γάβγιζαν και τα δέντρα έμεναν ακίνητα σαν να κρατούσαν την αναπνοή τους, και στεκόταν στην άκρη του δρόμου με μια κουκούλα που έκρυβε το πρόσωπό της εκτός από το ένα της μάτι, ένα μάτι σκοτεινό και βαθύ, που δεν έμοιαζε να ανήκει στον κόσμο των ζωντανών αλλά να κοιτάζει ταυτόχρονα και κάτι πίσω από αυτόν, κάτι που δεν έπρεπε να φαίνεται το άλλο της μάτι είχε χαθεί χρόνια πριν, όχι σε μάχη ούτε σε αρρώστια αλλά σε συμφωνία, γιατί το είχε δώσει στον σατανά για να πάρει πίσω κάτι πιο ισχυρό, ένα βλέμμα που δεν σταματούσε στο δέρμα και στα οστά αλλά περνούσε μέσα από αυτά και έβλεπε τις σκιές που ακολουθούν κάθε άνθρωπο, τους νεκρούς που δεν έφυγαν ποτέ, τις φωνές που έμειναν παγιδευμένες ανάμεσα σε ανάσες και σιωπές έτσι ήξερε τα πάντα χωρίς να έχει γνωρίσει κανέναν, έμπαινε στα σπίτια και καθόταν απέναντι από ανθρώπους που την κοιτούσαν με φόβο και ανάγκη και τους μιλούσε για ...

Κανείς δεν είχε επιστρέψει ποτέ για να την πολεμήσει… μέχρι εκείνη τη νύχτα.Ο Άρης και ο Δημήτρης δεν ήταν σαν τους άλλους.Δεν φοβόντουσαν τις ιστορίες,δεν έκαναν τον σταυρό τους όταν περνούσαν από το δάσος,δεν έκλειναν τα μάτια όταν άκουγαν τους ψιθύρους.Είχαν αποφασίσει να την κάψουν.Να τελειώσουν αυτό που κανείς άλλος δεν τόλμησε.Πήραν μαζί τους φωτιά,λάδι,μαχαίρια και πίστη ότι το κακό μπορεί να πεθάνει.Αλλά το κακό… δεν πεθαίνει.Περιμένει.Το δάσος τους άφησε να μπουν.Αυτό ήταν το πρώτο λάθος.Δεν άκουσαν πουλιά,δεν ένιωσαν άνεμο,μόνο μια βαριά σιωπή που κολλούσε πάνω στο δέρμα τους σαν υγρασία.Όταν έφτασαν στο σπίτι,η πόρτα ήταν ήδη ανοιχτή.«Μας περιμένει…» ψιθύρισε ο Δημήτρης.Μπήκαν.Η μυρωδιά τους χτύπησε αμέσως.Σάπιο κρέας,καμένο λίπος και αίμα.Στο πάτωμα υπήρχε ο κύκλος.Σύμβολα χαραγμένα βαθιά,γεμάτα ξεραμένο αίμα και κομμένα κομμάτια ζώων.Κότες χωρίς κεφάλια,βάτραχοι ανοιγμένοι στη μέση,κόκαλα που δεν είχαν καθαριστεί σωστά.Σαν να είχαν φαγωθεί από κάτι… και μετά να είχαν επιστ...

Στην καρδιά ενός πυκνού, ασφυκτικά σκοτεινού δάσους, εκεί όπου το φως έσπαγε πάνω στα φύλλα σαν να φοβόταν να εισχωρήσει βαθύτερα, ζούσε ένας μάγος που οι λίγοι που τον γνώριζαν τον αποκαλούσαν Αζράελ. Κανείς δεν ήξερε την αληθινή του ηλικία· το πρόσωπό του ήταν χαραγμένο από ρυτίδες που δεν ανήκαν μόνο στον χρόνο, αλλά και σε κάτι αρχαιότερο, πιο σκοτεινό. Η καλύβα του ήταν φτιαγμένη από στραβωμένα ξύλα και κόκαλα ζώων. Γύρω της περιφέρονταν σκιές, και τα ζώα που κρατούσε δεν ήταν ποτέ ήρεμα—σαν να ένιωθαν τι επρόκειτο να τους συμβεί. Μια κότα νεκρή κρεμόταν από ένα σκοινί, τα φτερά της λερωμένα με ξεραμένο αίμα. Ένας βάτραχος, δεμένος πάνω σε έναν πέτρινο βωμό, έτρεμε, σαν να καταλάβαινε τη μοίρα του. Ο Αζράελ άνοιξε το παλιό του βιβλίο—ένα γριμόριο με κιτρινισμένες σελίδες και σύμβολα που δεν ανήκαν σε καμία γνωστή γλώσσα. Αυτά τα σύμβολα δεν διδάσκονταν. Δεν μεταδίδονταν. Ήταν γνώση που επέλεγε τους λίγους και τους καταδίκαζε. Με αργές, τελετουργικές κινήσεις, πήρε το μαχαίρι του. ...

  Στο χωριό δεν έλεγαν το όνομά της. Όχι γιατί το είχαν ξεχάσει. Αλλά γιατί φοβόντουσαν πως… αν το προφέρουν, εκείνη θα τους ακούσει. Την αποκαλούσαν μόνο έτσι: Η Ιέρεια. Κάθε πανσέληνο, το φως του φεγγαριού δεν έπεφτε κανονικά στο δάσος. Αντί να φωτίζει… βυθιζόταν μέσα του. Σαν να το ρουφούσε κάτι. Και τότε, οι άνθρωποι έκλειναν τα παράθυρα, έσβηναν τα φώτα και δεν έβγαιναν έξω. Γιατί ήξεραν. Εκείνη τη νύχτα… η Ιέρεια τελούσε το έργο της. Ο Θοδωρής δεν πίστευε. Μεγάλωσε ακούγοντας ιστορίες για μαύρη μαγεία, για σύμβολα χαραγμένα στο χώμα και για ζώα που θυσιάζονταν στο σκοτάδι. Όμως πάντα γελούσε. Μέχρι που είδε το φως. Όχι από το χωριό. Από το δάσος. Σαν φλόγα που δεν έπρεπε να υπάρχει. Και χωρίς να το καταλάβει… Προχώρησε. Όσο πιο βαθιά έμπαινε, τόσο πιο βαριά γινόταν η ανάσα του. Ο αέρας μύριζε σίδερο. Και κάτι ακόμα. Σάπιο. Όταν έφτασε στο ξέφωτο… πάγωσε. Ο κύκλος ήταν εκεί. Τεράστιος. Χαραγμένος στο έδαφος με σύμβολα που δεν έμοιαζαν ανθρώπινα. Μερικά έμοιαζαν να κινούνται. Ν...